Dan Weiss «Unclassified Affections» Μια νέα πρόταση στη σύγχρονη avant-jazz της Νέας Υόρκης σε CD και LP

Η σκηνή του avant-jazz στη Νέα Υόρκη παραμένει ένα εργαστήρι δημιουργίας, γεμάτο από μουσικούς που τολμούν να επαναπροσδιορίσουν τα όρια του ήχου. Ο ντράμερ και συνθέτης Dan Weiss, με βαθιά γνώση της ινδικής κλασικής μουσικής και τεχνική δεξιοτεχνία, παρουσιάζει το νέο του κουαρτέτο μέσα από το άλμπουμ Unclassified Affections. Ένα έργο που συνδυάζει την πειραματική γραφή με την εσωτερικότητα της μουσικής δωματίου.

Στο πλευρό του Weiss βρίσκονται τρεις κορυφαίοι μουσικοί της σύγχρονης σκηνής: ο Peter Evans στην τρομπέτα, η Patricia Brennan στο βιμπράφωνο και ο Miles Okazaki στην κιθάρα. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύνολο που λειτουργεί σαν ζωντανός οργανισμός, με κάθε όργανο να έχει σαφή ηχητική ταυτότητα και ρόλο.

Οι συνθέσεις του Weiss χαρακτηρίζονται από πυκνή αλλά ευανάγνωστη ενορχήστρωση, πολυρυθμικές δομές, ελεγχόμενους αυτοσχεδιασμούς με σαφή κατεύθυνση και με εναλλαγές ανάμεσα σε ένταση και εσωστρέφεια.

Το άλμπουμ ξεκινά με το ομώνυμο κομμάτι, όπου το βιμπράφωνο εισάγει ένα κυματιστό μοτίβο, στο οποίο προστίθενται σταδιακά τα υπόλοιπα όργανα. Το γρήγορο «Holotype» παρουσιάζει ένα περίπλοκο θέμα με αντιχρονισμένα διαλείμματα, κορυφώνεται με ένα εκρηκτικό σόλο του Evans και κλείνει με ένα πολυρυθμικό ξέσπασμα του Weiss. Το «Perfection’s Loneliness» χαρακτηρίζεται από τις γραμμές του βιμπράφωνου και τη μελωδική φράση της τρομπέτας, ενώ το «Mansions Of Madness» φέρνει σε πρώτο πλάνο τη κιθάρα του Okazaki και την φρενήρη τρομπέτα του Evans.

Το «Consoled Without Consolations» ξεκινά με απαλά αρπέζ και εξελίσσεται σε ένα πολυρυθμικό τοπίο με σόλο από όλους τους μουσικούς. Το «Existence Ticket» εξερευνά ποικίλες ατμόσφαιρες και μορφές, ενώ το μαγευτικό «Plusgood» βρίσκει το κέντρο βάρους του στις αφρικανίζουσες κρουστές του Weiss. Το τελευταίο κομμάτι, «Dead Wall Revelry», συνδυάζει παιχνιδιάρικη διάθεση και δραματικότητα, φτάνοντας σε κορυφαία επίπεδα δεξιοτεχνίας από όλους τους συμμετέχοντες.

Το άλμπουμ Unclassified Affections είναι μια πρόταση για το πώς μπορεί να είναι ο σύγχρονος jazz ήχος, πολυσύνθετος, στοχαστικός, και βαθιά προσωπικός.