Την 1η Ιουλίου 1998, μια ομάδα Κουβανών καλλιτεχνών, μερικοί από τους οποίους ήταν παππούδες και γιαγιάδες, έφτασε στη Νέα Υόρκη και εμφανίστηκε στο Carnegie Hall, δημιουργώντας ένα θαύμα.
Οι ερμηνευτές ήταν πολυάριθμοι, περίπου 22 συνολικά, συμπεριλαμβανομένων των Compay Segundo (φωνητικά, κιθάρα), Ibrahim Ferrer (φωνητικά), Eliades Ochoa (φωνητικά, κιθάρα), Rubén González (πιάνο) και Omara Portuondo (φωνητικά).
Οι ηλικίες τους εκείνη την εποχή ήταν: Compay Segundo (1907-2003) περίπου στα 90 του, Ibrahim Ferrer (1927-2005) περίπου στα 71, Eliades Ochoa (1946-) περίπου 52, Rubén González (1919-2003) περίπου 78 και Omara Portuondo (1930-) περίπου 68 ετών.
Ακούγοντας τις ζωντανές και έντονες ερμηνείες σε αυτό το δίσκο, δεν θα πιστέψετε ότι ο γηραιότερος ερμηνευτής ήταν 90 ετών. Εκτός από αυτούς τους πέντε βασικούς Κουβανούς καλλιτέχνες, υπάρχουν οι Manuel «Guajiro» Mirabal (1933-2024, τρομπέτα), Manuel Galbán (1931-2011, κιθάρα), Orlando «Cachaíto» López (1933-2009, κοντραμπάσο), Barbarito Torres (1956-, κουβανικό λαούτο laúd), Pio Leyva (1917-2006, φωνητικά), Aguaje Ramos (1951-, τρομπόνι) και άλλοι.
Όπως όλοι γνωρίζουν, σ’ αυτή η συναυλία στη Νέα Υόρκη βασίζεται στο άλμπουμ «Buena Vista Social Club», που κυκλοφόρησε στις 23 Ιουνίου 1997. Ήταν η πρώτη φορά που ο Δυτικός κόσμος άκουσε ποπ μουσική πριν από την Κουβανική Επανάσταση (1959). Λόγω της επιτυχίας του άλμπουμ έγινε η συναυλία στο Carnegie το 1998 στη Νέα Υόρκη.
Στην πραγματικότητα, η προ-κουβανική λαϊκή μουσική είχε φύγει από τη μόδα προ πολλού μέχρι τότε, με λίγους ανθρώπους να την τραγουδούν.
Ωστόσο, όπως τα έφερε η τύχη, το 1996, ο Nick Gold της World Circuit Records και ο κιθαρίστας Ray Cooder (γεννημένος το 1947) σχεδίαζαν να ταξιδέψουν στην Αβάνα της Κούβας, για να ηχογραφήσουν μια συνεργασία μεταξύ Κουβανών και Αφρικανών μουσικών. Απροσδόκητα, φτάνοντας στην Αβάνα, οι Αφρικανοί μουσικοί δεν μπόρεσαν να κάνουν το ταξίδι λόγω προβλημάτων βίζας.
Ποια ήταν λοιπόν η λύση; Η ομάδα παραγωγής είχε ήδη φτάσει στην Αβάνα. Έτσι, μέσω του τοπικού επικεφαλής της μπάντας Juan de Marcos González, «επιστράτευσαν» πολλούς συνταξιούχους ντόπιους καλλιτέχνες για να ηχογραφήσουν το άλμπουμ, το οποίο έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 1996. Απροσδόκητα, το άλμπουμ αυτό έγινε αμέσως επιτυχία.
Την επόμενη χρονιά, την 1η Ιουλίου 1998, ο Ray Cooder οδήγησε αυτούς τους βετεράνους μουσικούς να εμφανιστούν στο Carnegie Hall στη Νέα Υόρκη. Αυτή η παράσταση καταγράφηκε ως ντοκιμαντέρ από τον Γερμανό σκηνοθέτη Wim Wenders. Αξίζει να σημειωθεί ότι, παρόλο που η συναυλία πραγματοποιήθηκε και η ηχογράφηση ολοκληρώθηκε την 1η Ιουλίου 1998, το άλμπουμ δεν κυκλοφόρησε μέχρι τις 13 Οκτωβρίου 2008.
Γιατί χρειάστηκαν 10 χρόνια για να κυκλοφορήσει; Η ομάδα παραγωγής αρχικά σκόπευε η συναυλία να συμπεριληφθεί στην ταινία «Buena Vista Social Club», η οποία κυκλοφόρησε το 1999 και σημείωσε τεράστια επιτυχία.
Ίσως η ομάδα παραγωγής δεν ήθελε να κυκλοφορήσει τη ζωντανή συναυλία κατά τη διάρκεια που ταινία γνώριζε δόξες , εξ ου και η καθυστέρηση. Όταν τελικά κυκλοφόρησε, αρκετοί από τους μουσικούς είχαν ήδη φύγει από τη ζωή.
Η ζωντανή ηχογράφηση ξεχωρίζει για την ενέργεια του κοινού, την καθαρότητα του ήχου και την αίσθηση αυθεντικότητας που θυμίζει τις ηχογραφήσεις της δεκαετίας του 1960. Επιπλέον, η ηχογράφηση είναι εξαιρετική, με σαφή διαχωρισμό μεταξύ των διαφόρων οργάνων και των φωνητικών, μεγάλη αίσθηση χώρου και αμεσότητα μεταξύ των οργάνων και των φωνητικών. Δεν είναι σαφές αν πρόκειται για επανέκδοση, καθώς οι πληροφορίες στο εξώφυλλο είναι περιορισμένες. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από την World Circuit και διανεμήθηκε από την Universal Music, με mastering από τον Bernie Grundman.
