Υπάρχει μια διαδεδομένη αντίληψη ότι αν δύο ενισχυτές έχουν τις ίδιες μετρήσεις, τότε πρέπει να ακούγονται το ίδιο. Ωραίο. Καθαρό και επιστημονικό. Αλλά συχνά, λανθασμένο.
Δηλαδή, φαντάσου ότι έχεις δύο διαφορετικούς ενισχυτές. Ο ένας είναι λαμπάτος, γνωστός για τον ζεστό ήχο του. Ο άλλος είναι τρανζιστοράτος, που συνήθως προσφέρει μεγαλύτερη ακρίβεια και συνέπεια. Τους συνδέεις στα ίδια ηχεία και παίζεις την ίδια μουσική. Ρυθμίζεις την ένταση όσο πιο κοντά γίνεται. Κι όμως παίζουν διαφορετικά.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Η απάντηση βρίσκεται σε κάτι που λέγεται αντίσταση εξόδου (output impedance). Σκέψου την σαν την εσωτερική αντίσταση του ενισχυτή. Οι περισσότεροι τρανζιστοράτοι ενισχυτές έχουν πολύ χαμηλή αντίσταση εξόδου, πράγμα που σημαίνει ότι μεταφέρουν την ισχύ καθαρά, χωρίς να επηρεάζουν ιδιαίτερα το ηχείο. Οι λαμπάτοι ενισχυτές, αντίθετα, έχουν συνήθως πολύ υψηλότερη αντίσταση εξόδου. Αυτό επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούν με το ηχείο.
Τα ηχεία δεν έχουν σταθερό ηλεκτρικό φορτίο. Η αντίστασή τους αλλάζει ανάλογα με τη συχνότητα. Έτσι, όταν συνδυάζεις ένα ηχείο με μεταβαλλόμενη αντίσταση και έναν ενισχυτή με υψηλή αντίσταση εξόδου, το αποτέλεσμα είναι μια αλλαγή στον τρόπο που αναπαράγονται οι διαφορετικές συχνότητες. Με άλλα λόγια αλλάζει ο χαρακτήρας του ήχου.
Δοκιμές έχουν δείξει αυτό το φαινόμενο στην πράξη. Όταν μηχανικοί προσομοίωσαν διαφορετικές αντιστάσεις εξόδου χρησιμοποιώντας πραγματικά δεδομένα ηχείων, παρατήρησαν ότι με χαμηλή αντίσταση (π.χ. 0,01Ω), η απόκριση συχνότητας παρέμενε επίπεδη. Όλα ακούγονταν όπως αναμενόταν. Αλλά με υψηλότερες αντιστάσεις (0,5 έως 1Ω), ο ήχος άλλαζε. Κάποιες συχνότητες έβγαιναν πιο ενισχυμένες, άλλες πιο αδύναμες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η διαφορά έφτανε τα 2,5 dB, αρκετή για να την αντιληφθεί ο μέσος ακροατής.
Γι’ αυτό πολλοί μιλούν για «συνεργία» μεταξύ ενισχυτών και ηχείων. Ορισμένοι συνδυασμοί απλώς ακούγονται καλύτερα μαζί, όχι λόγω μαγείας, αλλά επειδή τα ηλεκτρικά χαρακτηριστικά τους ταιριάζουν.
Δεν αντιδρούν όλα τα ηχεία με τον ίδιο τρόπο. Κάποια είναι σχεδιασμένα με ειδικά κυκλώματα ώστε η αντίστασή τους να παραμένει σταθερή, ιδιαίτερα στις υψηλές συχνότητες. Αυτά τα ηχεία τείνουν να ακούγονται σταθερά, ανεξαρτήτως ενισχυτή. Άλλα είναι πιο ευαίσθητα στις αλλαγές και θα ακούγονται διαφορετικά ανάλογα με τον ενισχυτή.
Αν θέλεις το σωστό, επίλεξε ενισχυτή με χαμηλή αντίσταση εξόδου. Έτσι θα ακούς αυτό που σχεδίασε ο κατασκευαστής του ηχείου, όχι αυτό που προσθέτει ή αφαιρεί ο ενισχυτής. Αν όμως σου αρέσει ένας συγκεκριμένος χαρακτήρας στον ήχο, λίγη ζεστασιά, πιο πλούσιος τονικά, τότε ίσως προτιμήσεις έναν ενισχυτή με υψηλότερη αντίσταση εξόδου, γνωρίζοντας ότι θα χρωματίσει τον ήχο με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Όλοι οι ενισχυτές δεν ακούγονται το ίδιο. Η διαφορά μπορεί να μην είναι πάντα τεράστια, αλλά είναι υπαρκτή, μετρήσιμη και συχνά ακουστή. Το να γνωρίζεις πώς αλληλεπιδρούν ενισχυτές και ηχεία μεταξύ τους μπορεί να σε βοηθήσει να κάνεις πιο έξυπνες επιλογές όταν χτίζεις το ηχητικό σου σύστημα.
