Η ΒΑΣΙΚΗ ΗΧΟΜΠΑΡΑ ΤΗΣ TCL ΜΕ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ RAY DANZ, ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕ ΚΑΛΟ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ VALUE FOR MONEY.
KEIMENO: ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΠΛΑΚΟΥΤΣΗΣ
Κοιτάζοντας τα χαρακτηριστικά της βασικής έκδοσης από τις ηχομπάρες της TCL με το σήμα κατατεθέν της, την τεχνολογία Ray Danz, μας προκάλεσε εντύπωση η πληρότητά τους, με τα μέτρα και τα σταθμά της κατηγορίας μέχρι τα 300 ευρώ.
Δεν είναι λίγο να παραδίδεις 5.1 κανάλια ήχου και συμβατότητα με Dolby Atmos και DTS: X, ενώ παράλληλα να έχεις εξοπλίσει την ηχομπάρα τόσο με δυνατότητες αυτόνομου calibration (AI Sonic Adaptation, με το μικρόφωνο του κινητού, χωρίς την ανάγκη να συνδεθεί σε τηλεόραση TCL) όσο και με εφαρμογή ελέγχου.
Έχουν γίνει οικονομίες κλίμακος; Σίγουρα ναι. Δεν υπάρχει Wi-Fi για παράδειγμα και τα HDMI της παρέχουν μόνο κάποια βασικά χαρακτηριστικά από την έκδοση 2.1, όπως το VRR και το ALLM, μένοντας ωστόσο στο «απλό» 4Κ/60Hz.
Από το σημείο αυτό και μετά, ξεκινά η προστιθέμενη αξία εκείνων που αναφέρθηκαν ήδη και ολοκληρώνεται με τουίτερ, αυτό κι αν είναι σπάνιο για την κατηγορία. Τα τουίτερ είναι μέρος της τεχνολογίας Ray Danz, η οποία στην τρίτη της πλέον γενιά έχει αφήσει τους μεγάλους φυσικούς ανακλαστήρες διάχυσης, τοποθετώντας τα σε γωνία 60 μοιρών εντός κυματοδηγού στην πρόσοψη της ηχομπάρας, αντί στο μέσο ή λίγο πιο πλάι όπως στις προηγούμενες γενιές.
Το μόνο που έχει μείνει ως σχεδιαστική υπενθύμιση από τα παλιά, είναι η διακοσμητική «αψίδα» στο επάνω μέρος η οποία διαχωρίζει το πλαστικό από το μεταλλικό μέρος του ηχείου. Η συγκεκριμένη τοποθέτηση των τουίτερ έχει προφανή σκοπό: περισσότερη φυσική έκταση της ηχητικής σκηνής κατά πλάτος με λιγότερη χρήση DSP.
Η Q65H δεν διαθέτει οδηγούς upfiring, διαθέτει όμως για κάθε ένα από τα 5.1 κανάλια της ξεχωριστά μεγάφωνα. Το αποτέλεσμα, κατά γενική ομολογία, ξεπερνά τις προσδοκίες αφού όπως είδαμε και στις δοκιμές μας, η ευκρίνεια με την οποία αποδίδονται για παράδειγμα οι χορδές της ακουστικής κιθάρας και ο γενικότερος αέρας στις υψηλές, απέχει παρασάγγας από τον τυπικό ήχο της κατηγορίας.
Όμως δεν ήταν αυτή η μόνη υπέρβαση (η οποία εν πολλοίς ήταν και αναμενόμενη). Το ζητούμενο σε μια ηχομπάρα χωρίς upfiring οδηγούς είναι κατά πόσο η διαχείριση του DSP μπορεί να αναδείξει την πληροφορία ύψους ακόμα και χωρίς τους οδηγούς αυτούς παρόντες. Η απάντηση είναι ότι η Q65H δεν διαφέρει σε απόδοση από οποιαδήποτε ηχομπάρα αυτής της τιμής με ή χωρίς τους (συνήθως δύο) οδηγούς υπό γωνία που στοχεύουν στην οροφή.
Με την αρωγή της ρύθμισης Surround στο On (το οποίο προτείνεται ανεπιφύλακτα σε κάθε κατάσταση ακρόασης) μεγιστοποιούνται οι φασικές διαφορές μεταξύ των καναλιών και η συνέργειά τους είναι τέτοια που αν βάλουμε την αερομαχία στο «Top Gun Maverick», θα εκπλαγούμε με τις ρουκέτες που εκτοξεύονται από σημεία του χώρου που δεν περιμένουμε, διαγράφοντας πορεία καθ’ ύψος.
Στο «Mission Impossible Fallout», θα ακούσετε τα κορναρίσματα από πίσω σας καθώς ο Tom Cruise κινείται ανάποδα στην κυκλοφορία ανάμεσα στα αυτοκίνητα, ενώ στη σκηνή με τα ελικόπτερα στο φαράγγι και την χιονισμένη πλαγιά νομίσαμε ότι είμαστε μέσα στην καμπίνα καθώς αυτή κατρακυλά επάνω της.
Σε όλη τη διάρκεια των δοκιμών, δεν χρειάστηκε να ξεπεράσουμε ποτέ την ένδειξη 40 στην ένταση, πολύ μακριά από τη μέγιστη δυνατή που είναι το 100. Κι αυτό μετράει στα υπέρ της, αφού δεν θυμόμαστε άλλη τόσο δυνατή ηχομπάρα στην ίδια κατηγορία τιμής. Δεν αφήσαμε όμως την Q65Η χωρίς να δοκιμάσουμε τα όριά της, όρια τα οποία μας τα έδειξε στην περίπτωση του υπογούφερ της.
Ενώ το βολικό του σχήμα -όχι μεγαλύτερο από ένα ηχείο ραφιού- και η καθαρή του εμφάνιση λόγω της τοποθέτησης του μεγαφώνου στην πλάτη, μας άρεσε, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τον τρόπο που ακολουθεί τα δρώμενα.
Δεν μας άφησε την αίσθηση ότι λείπει το χαμηλό. Αυτό υπάρχει και με το παραπάνω -εξ’ άλλου όλο το σύστημα είναι ικανό να παίξει ιδιαιτέρως δυνατά- ωστόσο έχει την τάση να «φουσκώνει» το μέσο-χαμηλό, προσθέτοντας έως και «βουητό» σε ορισμένες περιπτώσεις. Έτσι ενώ απολαμβάναμε την ωραία «μποτιά» στο Radio Gaga στο «Bohemian Rhapsody», δεν ήταν όλο το 20άλεπτο της σκηνής στο Γουέμπλεϊ άμεμπτο.
Υπήρχαν φορές όπως στο «We Are Τhe Champions» όπου το αποτέλεσμα ήταν θολό και δεν βοηθούσε ιδιαίτερα σε αυτό το σημείο ούτε το AI Sonic Adaptation, ούτε και η μείωση του μπάσου, το οποίο παρεμπιπτόντως έχει μόνο τρεις θέσεις ρύθμισης, όπως και τα πρίμα (Low, Med, Hi).
Ειδικότερα σε έργα που αφορούν μουσικό δρώμενο όπως στο «Live in Prague» του Hans Zimmer μας άφησε μια γεύση ανολοκλήρωτης εμπειρίας, παρά την περίτεχνη δουλειά που έκαναν και πάλι τα τουίτερ της και το σύστημα Ray Danz. Ξεκινήσαμε με προσδοκίες οι οποίες δικαιωθήκαν και σε πολλές περιπτώσεις ξεπεράστηκαν κατά πολύ, όχι όμως σε όλα τα σημεία και σε όλες τις συνθήκες.
Με το υπογούφερ να δείχνει ότι έχει το σθένος να προσφέρει συγκινήσεις, αλλά ταυτόχρονα υποελέγχει. H Q65Η είναι μια αρκετά καλή ηχομπάρατόσο λόγω της πληρότητας των χαρακτηριστικών, όσο και λόγω του ότι έχει τουίτερ την ίδια στιγμή που άλλες ηχομπάρες τα αγνοούν επιδεικτικά. Δύσκολα προσπερνιέται ως συνολικό πακέτο.
ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
TYΠΟΣ: Ηχομπάρα Dolby Atmos και DTS:X
ΚΑΝΑΛΙΑ: 5.1
MEΓΑΦΩΝΑ: Σύνολο 8
ΕΙΣΟΔΟΙ: 2xHDMI 2.0, 4Κ60Hz (η μια eARC/ARC) 1xΟπτική
ΑΣΥΡΜΑΤΕΣ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ: Βluetooth (SBC)
ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΗΟΜΕ CINEMA: Dolby Atmos, Dolby True HD, Dolby Digital Plus. Dolby Digital, DTS:X, DTS HD Master Audio, DTS, PCM
EΞΤΡΑ: Αναπαραγωγή αρχείων ήχου από τη USB, VRR, ALLM, Dolby Vision passthrough
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΗΧΟΜΠΑΡΑΣ (ΠxΥxΒ): 1054χ68χ123,5 χλστ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΥΠΟΓΟΥΦΕΡ (ΠxΥxΒ): 220χ368,7χ275 χλστ.
BAΡΟΣ: 4,22 κιλά (ηχομπάρα), 5,99 κιλά (υπογούφερ)
ΣΧΟΛΙΟ
Την TCL Q65H θα την λατρέψεις ή θα την απορρίψεις με πιο πιθανό ενδεχόμενο να την προτιμήσεις λόγω της πληρότητας χαρακτηριστικών που έχει στην κατηγορία τιμής της. Ο ανταγωνισμός δεν συγκεντρώνει τόσο πολλά όσο αυτή.
ΤΙΜΗ: €249
