IFA 2009
Θέλοντας να κάνει ένα δημιουργικό διάλειμμα από τα μαυρόασπρα ηχεία, η Elac παρουσιάζει μια άλλη, πιο παιχνιδιάρικη πλευρά της.
Στις αποστολές μας στις διάφορες Εκθέσεις ανά τον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια, συχνά «πέφταμε» σε δωμάτια, περίπτερα και χώρους παρουσίασης ηχείων με την ονομασία «Elac».
Στάση δεν κάναμε, όχι γιατί είχαμε κάτι με την εταιρεία, αλλά δεν υπήρχε λόγος, όταν έπρεπε να καλύψεις τόσους κατασκευαστές που είχαν φυσική παρουσία στην ελληνική αγορά.
Έως ότου φτάσαμε στον Μάιο του 2005, όπου ήμουν επίσημα καλεσμένος να ακούσω ένα μεγάλο μοντέλο ηχείων της Elac στις Βρυξέλλες. Αυτό ήταν! Έμαθα ότι η εταιρεία είναι γερμανική, ότι είναι τόσο παλιά όσο τα πρώτα μεγάφωνα και ότι έχει αναπτύξει πλήθος τεχνολογιών.
Αυτομάτως η γνώμη μου για την Elac άλλαξε, και λυπήθηκα για τις ακροάσεις που έχανα… αυτά τα χρόνια.
ΦΕΤΟΣ Η ELAC ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ
Από τότε η στάση μου στις διάφορες εκδηλώσεις όπου εκτίθεται η Elac είναι μεγάλη. Τι κι αν δεν υπήρχε ακόμη Έλληνας αντιπρόσωπος και τα Elac τα βλέπαμε μόνο σε φωτογραφίες στην Ελλάδα; Πάνε τώρα κάπου δύο χρόνια που τα Elac αφίχθηκαν στη χώρα μας μέσω της Outsourcing, κι έτσι ολοκληρώθηκε ένας μεγάλος κύκλος.
Ο ήχος των Elac έχει τόση σιγουριά και αυτοπεποίθηση, που σε κάνει σένα να αισθάνεσαι έτσι. Είναι ρωμαλέος, αναλυτικός και ουσιώδης. Δε σε ξελογιάζει ούτε σε παραμυθιάζει.
Φέτος στην Έκθεση του Βερολίνου, στην IFA δηλαδή, η Elac προσπάθησε να αυτοσαρκαστεί το αυστηρό της γερμανικό look, βάζοντας λίγο… απλά στην εμφάνισή της. Επιστράτευσε χρώματα, σχέδια, τατού και ό,τι άλλο καλλιτεχνικό φαντάζεστε, γιατί άλλο η σοβαροφάνεια, και άλλο η σοβαρότητα. Την «καλλιτεχνική» αυτή σειρά την ονόμασε «Art Edition», και περιλαμβάνει από ηχεία δαπέδου μέχρι υπογούφερ.
Είναι δυνατόν να περάσει απαρατήρητο ένα υπογούφερ που μοιάζει ως κύβος του Ρούμπικ; Ή ένα ηχείο όσο με το μπόι σου με τατού μια τίγρη στην καμπίνα του; Αυτές οι εικόνες και αυτοί οι ήχοι δεν προσπερνιούνται εύκολα. Ιδιαίτερα αν όλα αυτά απονέφουν ένα στιλ Μπάουχαους.
