Icon Audio Stereo 40MkIV Review

Με πιο προσεγμένη εμφάνιση, καλύτερη εργονομία και ακόμη καλύτερη ποιότητα κατασκευής και ήχου, ο νέος Stereo 40 αποτελεί μια ολοκληρωμένη λύση ενίσχυσης.

Η βρετανική Icon Audio ανανέωσε πρόσφατα την πολυπληθή γκάμα της, που απαριθμεί δεκαεπτά ενισχυτές (τελικούς και ολοκληρωμένους), εννιά προενισχυτές, καθώς και ψηφιακές πηγές και ηχεία. Ενώ τα τελευταία χρόνια πολλοί ευρωπαίοι κατασκευαστές “αδειάζουν” τις μεσαίες σειρές τους και παρουσιάζουν ολοένα ακριβότερα μοντέλα για να πιάσουν το σφυγμό της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, η Icon ανήκει στους λίγους που επιμένουν να παρουσιάζουν μοντέλα για τους κοινούς θνητούς, τα οποία εξελίσσονται διαρκώς χωρίς να ακριβαίνουν σημαντικά.

Ο Stereo 40 είναι το best buy της και η τρέχουσα έκδοση ΙV, μας ενημερώνει η ιστοσελίδα της, ζυγίζει 23 κιλά. Επιπλέον, σε αρκετά από τα πρόσφατα μοντέλα βρίσκουμε ένα καλαίσθητο όργανο για την απεικόνιση της πόλωσης και μια παχιά πλάκα από χαλκό κάτω από τις λυχνίες, που προστατεύει τα κυκλώματα από ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές. Αισθητικά, εξάλλου, έχουμε βελτίωση χάρη σε μια νέα ματ βαφή που δείχνει πιο σύγχρονη και ανθετική και στην νέα αλουμινένια πρόσοψη που εξέχει ελαφρά από το σασί.

ΣΤΟ ΧΕΡΙ

Ο ενισχυτής διαθέτει βολικές διαστάσεις αλλά θα χρειαστεί αρκετό χώρο από πάνω του αν μπει σε ενδιάμεσο ράφι, καθώς παράγει αρκετή ζέστη. Αριστερά στην πρόσοψη υπάρχει ο επιλογέας των τεσσάρων ΚΤ-88 της εξόδου (δέχεται και EL34) για τη ρύθμιση της πόλωσης, η οποία γίνεται από μικρές βίδες που βρίσκονται σε ισάριθμες οπές εμπρός από την κάθε λυχνία. Δεξιά υπάρχει ο επιλογέας των τριών εισόδων γραμμής (μηχανικός) και δίπλα του o παλιομοδίτικος διακόπτης source/tape αφού υπάρχει ένα κανονικό tape loop. Δίπλα από το όργανο της πόλωσης βρίσκουμε τον διακόπτη triode/ultalinear, για τον οποίο η εταιρία δεν αναφέρει αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί εν ώρα λειτουργίας.

Καλού-κακού το απέφυγα αλλά δεν χρειάστηκε να σβήσω τον ενισχυτή για να αλλάξω τρόπο λειτουργίας, χάρη στην παρουσία (σπάνια) ενός ακόμη διακόπτη που τον θέτει σε κατάσταση αναμονής (stand by). Η κατανάλωση πέφτει στο μισό, το ίδιο και η ζέστη που παράγεται, οπότε παρατείνεται η διάρκεια ζωής των λυχνιών και δεν χρειάζεται να τον ξαναζεσταίνεις αν διακόψεις την ακρόαση. Ένας ακόμη διακόπτης, αυτή τη φορά στο πίσω μέρος, επιλέγει την ευαισθησία του ενισχυτή ανάμεσα σε Low και High (τo High αντιστοιχεί σε 250mV). Δεν γίνεται λεπτομερής αναφορά σε αυτό, που επενεργεί δηλαδή, αλλά παρόμοιο χαρακτηριστικό στον Stereo 60 αναφέρεται ότι τον μετατρέπει σε τελικό ενισχυτή. Μήπως αυτό σημαίνει ότι το πρώτο στάδιο με την 6SL7 απενεργοποιείται;

Πάντως, με τη θέση του διακόπτη στο Low εξακολούθησε να δουλεύει ο έλεγχος στάθμης (υπάρχει και τηλεχειρισμός). Αυτή τη θέση προτίμησα με τα ευαίσθητα ηχεία μου και πιθανόν με ηχεία τυπικής ευαισθησίας να είναι προτιμότερη η High. Σε κάθε περίπτωση, είναι ευπρόσδεκτο ότι ο χρήστης έχει τέσσερις συνδυασμούς με βάση τον τρόπο λειτουργίας της εξόδου, άρα και της ισχύος που αποδίδεται στα ηχεία, και την ευαισθησία της προενίσχυσης.

Η κατασκευή χωρίς πλακέτα είναι αναμφίβολα υποδειγματική. Η τελική συναρμολόγηση γίνεται στην Αγγλία και ο πελάτης μπορεί να παραγγείλει αναβαθμισμένους πυκνωτές σύζευξης Jensen paper in oil (στάνταρτ οι SCR) και καλύτερες λυχνίες. Τα σασί προέρχονται από την Κίνα και πιθανόν κάποια βασική συναρμολόγηση των εξαρτημάτων. Πάντως, η εικόνα του εσωτερικού δείχνει έμπειρο τεχνικό προσωπικό.

ΑΝΑΒΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΛΑΜΠΕΣ

Το κομμάτι της δοκιμής φορούσε λυχνίες εξόδου ΚΤ-88. Ο ενισχυτής παίζει αμέσως πολύ καλά, δεν θα ακούσετε ομιχλώδη, παχιά πρίμα και πλαδαρό χαμηλό ακόμη κι όταν είναι κρύος. Η θέση ultralinear των 50W έχει πολύ καλά στοιχεία φινέτσας, δεν είναι απότομη, μεταλλική ή κουραστική, αλλά παίζει στρωτά, ισορροπημένα, με πολύ καλή ανάλυση, καθαρή εστίαση και άριστη έκταση στα άκρα του φάσματος.

Παρουσιάζει καλύτερα την κλίμακα των δυναμικών από την τρίοδο και, εδώ που τα λέμε, από τα περισσότερα solid state της κατηγορίας του, καθώς υπερέχει σε σώματα, δυναμική αμεσότητα, ύψος σκηνής και μέγεθος ήχου. Ενώ όμως δεν είναι καθόλου λεπτός ή συνθετικός στον τόνο του, δεν υπολείπεται στην αντιληπτή ακρίβεια και τη λεπτομέρεια καθώς ποτέ δεν γίνεται προβολικός ή παχύς στις μεσαίες και μεσοχαμηλές, όπως οι πιο «παραδοσιακοί» λαμπάτοι ενισχυτές.

Η τρίοδος διατηρεί το ίδιο τονικό και σκηνικό προφίλ, κόβει κάτι σε δύναμη επιβολής του χαμηλού και συνολικό μέγεθος σκηνής, πλησιάζει όμως τη δράση πιο κοντά στον ακροατή, πυκνώνει τις αρμονικές, βαθαίνει το τίμπρο και αυξάνει τον αέρα και τις αποστάσεις ανάμεσα στα όργανα στα πρώτα πλάνα. Τα ίδια τα είδωλα εμφανίζονται λίγο πιο μεγάλα/κοντινά χωρίς να αλλοιώνεται η ισορροπία της ηχογράφησης.

Σε γενικές γραμμές, ο ενισχυτής δεν παρουσιάζει μεγάλες διαφορές ανάμεσα στις δύο λειτουργίες: δεν έχουμε “τρανζιστορέ” ultra linear ούτε ρομαντική, στρογγυλή και αδύναμη οδηγικά τρίοδο. Αλλά έναν ισορροπημένο, ικανότατο ήχο ως περιγραφή, σκηνική απεικόνιση και δύναμη και στα δύο, με επιμέρους προτεραιότητες και χαρίσματα που θα επιλεχτούν βάσει ηχείου, χώρου, ηχογράφησης και γούστου. Ο ενισχυτής ακούγεται μεν λίγο “δραματικός” στις μεσοϋψηλές, με τάσεις φωτισμού της δράσης, αλλά σε αυτό το σημείο δεν διαφοροποιείται ουσιαστικά από solid state σχεδιάσεις σε τάξη Α με bipolar.

Επίσης, σε χαμηλές στάθμες διατηρεί άριστα τα σώματα, την καθαρότητα, τη ρυθμική ζωντάνια και την ανάλυση και δεν… σβήνει στο σκοτάδι, κάτι που επίσης συνδέουμε με την τάξη Α. Από άλλες περιπτώσεις ενισχυτών, με λυχνίες ή τρανζίστορ, που λειτουργούν με υψηλή πόλωση κοντά στα χρήματα του Stereo 40, ο Icon πρέπει να έχει συγκριτικά την πιο χαμηλή ανάδραση, καθώς εξαίρει σε timing και αμεσότητα στις μεταβατικές, θυμίζοντας αρκετά έναν καλό single-ended.

Συνολικά, ο David Shaw έχει πετύχει έναν ήχο από ανώτερη κατηγορία τιμής, με ακρίβεια, ηχητικό υπερθέαμα και συναίσθημα, σε αρμονική συνεργασία. Θα τον αγόραζα ευχαρίστως και τον προτείνω ανεπιφύλακτα για μια μεγάλη γκάμα ηχείων, από βρετανικά μόνιτορ του BBC μέχρι μινιμαλιστικά και ευαίσθητα.